Onderhand zijn we al weer een tijdje thuis. Ook Guus en Diana bevinden zich inmiddels alweer een weekje in Nederland. Zij hebben in de Filipijnen die laatste dagen nog een aantal geregeld. Zodat ze de Filipijnen met een gerust hart konden verlaten. Volgend jaar gaan ze immers pas weer terug. Maar de stichting zet z'n werk hier door in de omgeving van Roermond om zo veel mogelijk geld binnen te krijgen.
Ik moet zeggen dat ik nog vaak aan mijn reis denk, iedere dag zo'n beetje hoor. Ja het was dan toch ook echt een hele speciale ervaring.
Deze ervaringen wil ik graag met jullie delen, daarom staat er sinds afgelopen vrijdag een stand in de hal waarop allerlei foto's te zien zijn. Verder zijn we op dit moment bezig met het maken van een presentatie, maar dat kan nog eventjes duren....
Dus raad ik jullie aan om gewoon eventjes in de Hal van Lyceum Schondeln een kijkje te gaan nemen.
gr Monica
zondag 21 juni 2009
dinsdag 2 juni 2009
Last day.. Filippijnen
Vanuit Boracy vertrokken we op 31 mei richting Manilla, na een vroeg maar heerlijk ontbijt stapte we in een Jeepny op weg naar de boot. Vanwaar de Jeepny, nou het regende nog steeds en met dit onstuimige weer vertrokken we met de boot aan de andere kant van het eiland. Gelukkig verliep de reis goed en kwamen we veilig in Caticlan aan.
Vanuit Caticlan vertrokken we met een supper klein vliegtuigje ( 19 personen) naar Manilla. Veel vertrouwen hadden we niet echt in deze piloot die vlak voor het vertrek nog zijn raampje open had staan en niet gesmeerd opsteeg, al gauw hadden we in de gaten dat we toch best gelukkig mochten zijn. Doordat het vliegtuigje zo klein was vloog het erg laag en konden we genieten van het mooie uitzicht. Na een scherpe bocht lande we naar een uurtje in de big city Manilla.
Luxe werden we hier afgehaald met een busje van het hotel. Van de buitenkant was het hotel ook echt luxe afgezien van de binnenkant het gegeven dat alles was aangegeven in het Japans en de buurt waarin het hotel bleek te liggen, ach het was toch maar voor een nachtje.
Manilla hebben we per auto verkend. Echter hadden we een hele bange chauffeur die om de arme wijken heen reed i.p.v er in te rijden met de auto, wat goed kan als je je auto gewoon afsluit. Veel van Manilla kregen we dus door de bange chauffeur en de aanhoudende regen niet te zien..
Positieve van dit alles was dat we hierdoor nog wat tijd overhadden om te shoppen, gelukkig want een souvenir voor boudewijn ontbrak nog steeds. Na een uurtje shoppen in SM was het geld op en onze energie ook.
Een taxi door het hotel geregeld haalde ons af en zetten ons af bij het restaurant van de singing waitresses en kooks. Ik zal je zeggen een hele ervaring op zich deze avond. Echt avond vol entertainment en lekker eten. Een groep Maleise gehandicapten genoot ook van een bijzondere avond. Het was geweldig om deze mensen te zien genieten en bijzonder hoe het personeel van het restaurant iedereen een geweldige avond bezorgde.
Helaas onze laatste avond met ons 4´tjes. s´avonds in het hotel besefte we dit pas goed toen we onze online boarding pass aanmaakte, tas inpakte en al onze foto´s op cd´tjes zetten.
Ja na mij voor het eerst verslapen te hebben volgde de volgende ochtend een chaotisch ontbijt. In een roes verlieten wij vervolgens het hotel, Diana en Guus en Filippijnse bodem.
p.s Foto´ van deze laatste dag in de Filippijnen volgen.
Vanuit Caticlan vertrokken we met een supper klein vliegtuigje ( 19 personen) naar Manilla. Veel vertrouwen hadden we niet echt in deze piloot die vlak voor het vertrek nog zijn raampje open had staan en niet gesmeerd opsteeg, al gauw hadden we in de gaten dat we toch best gelukkig mochten zijn. Doordat het vliegtuigje zo klein was vloog het erg laag en konden we genieten van het mooie uitzicht. Na een scherpe bocht lande we naar een uurtje in de big city Manilla.
Luxe werden we hier afgehaald met een busje van het hotel. Van de buitenkant was het hotel ook echt luxe afgezien van de binnenkant het gegeven dat alles was aangegeven in het Japans en de buurt waarin het hotel bleek te liggen, ach het was toch maar voor een nachtje.
Manilla hebben we per auto verkend. Echter hadden we een hele bange chauffeur die om de arme wijken heen reed i.p.v er in te rijden met de auto, wat goed kan als je je auto gewoon afsluit. Veel van Manilla kregen we dus door de bange chauffeur en de aanhoudende regen niet te zien..
Positieve van dit alles was dat we hierdoor nog wat tijd overhadden om te shoppen, gelukkig want een souvenir voor boudewijn ontbrak nog steeds. Na een uurtje shoppen in SM was het geld op en onze energie ook.
Een taxi door het hotel geregeld haalde ons af en zetten ons af bij het restaurant van de singing waitresses en kooks. Ik zal je zeggen een hele ervaring op zich deze avond. Echt avond vol entertainment en lekker eten. Een groep Maleise gehandicapten genoot ook van een bijzondere avond. Het was geweldig om deze mensen te zien genieten en bijzonder hoe het personeel van het restaurant iedereen een geweldige avond bezorgde.
Helaas onze laatste avond met ons 4´tjes. s´avonds in het hotel besefte we dit pas goed toen we onze online boarding pass aanmaakte, tas inpakte en al onze foto´s op cd´tjes zetten.
Ja na mij voor het eerst verslapen te hebben volgde de volgende ochtend een chaotisch ontbijt. In een roes verlieten wij vervolgens het hotel, Diana en Guus en Filippijnse bodem.
p.s Foto´ van deze laatste dag in de Filippijnen volgen.
zaterdag 30 mei 2009
Zaterdag 30 mei It’s raining man ………halelua!
John mag vandaag iets schrijven.
Monica heeft het namelijk koud…Hoe dat kan: lees verder.
We verheugden ons al dagenlang op de boottocht rondom het hele eiland Boracay: varen, snorkelen, blauwe zee, wit strand, barbeque en….zon! Alles klopte behalve het laatste; we hebben namelijk het grootste deel van de dag stromende regen gehad; écht zo’n tropische regendag zoals in Nederland. We stapten nog droog op de boot en volgens Guus konden we het beste nog even de kleren aanhouden i.v.m. verbrandingsgevaar. Nou, na 5 minuten kregen we de eerste bui en die duurde een uurtje of 2. Bij een koraal aangekomen gingen we voor de eerste keer die dag snorkelen. Dit was écht heel gaaf! Je waande je in het aquarium bij de Chinees op de Kemp. Na een uurtje voer de boot verder naar een eiland met een grot. Dit vonden we niks(veel te koud).Langzamerhand werd het tijd voor de lunch. Kinderen bestormden bijna de boot en bedelden om ‘coins’. We zochten een mooi plekje buiten uit, terwijl de rest binnen ging zitten. Rare mensen die Filipino’s, maar na 5 minuten wisten we waarom: een plensbui
die duurde tot ’s avonds. Na verdere 2 stops kwamen we als bootvluchtelingen weer aan wal en waren blij dat we in onze hotelkamer de airco ook op ‘uit’ konden zetten
Een geluk bij een ongeluk
Donderdag 28
Vertrekken is altijd moeilijk, zeker als je een hele week samen met elkaar geleefd en gegeten hebt. Het viel ons dus gister zwaar om de familie van Diana gedag te zeggen, een pluspuntje is dat Janice ( zus van Diana) mee gaat. Door de privé chauffeur van de Mayor werden we naar SM ( shopping mal) afgezet, deze lieve man beloofde ook nog eens te wachten om ons te kunnen brengen naar het busstation. De mannen stuurden we naar het reisbureau om een vlucht te boeken van Caticlan naar Manilla… zij zaten hier te wachten terwijl wij op shoppingtour gingen. Helaas bestaand uit 1,5 uur, tijd die snel omvliegt dus. Een souvenir voor Johanna (zusje) en al mannen in de familie, behalve voor Boudewijn. Wat blijkt hier in de Filipijnen heb ik grote voeten, dus slippers kopen blijkt onmogelijk. Een kwartiertje voor afgesproken tijd ( half 12) kochten we nog even wat te snoepen en water. Once again the Ladies were First, maar deze keer waren Guus en John later omdat ze een oplossing hadden proberen te vinden voor het ontstaande probleem… dat er geen vliegtickets meer verkrijgbaar waren . Een groot probleem dus! Het besluit werd gemaakt dat we de 1ste dag in Boracy nog een keer naar een ander reisbureau zouden gaan.
Zo vertrokken we dus enigszins in paniek.. Nee het geluk lachte ons niet toe, want voor onze neus vertrok de bus omdat hij vol zat, daardoor was er wel de gelegenheid om nog even naar de wc. Te gaan en sinaasappels te kopen. Straatverkopers boden het ons van alle kanten aan, Mais, chips, appels, zoete koekjes enz. Nee aan die sinaasappels en meegenomen koekjes uit SM hadden we genoeg… dus bleef het antwoord voor hen ‘No Thank You’
Door het net missen van de vorige bus, zaten we nu goed voor aan en konden we de liedjes uit het jaar 0, goed zien en beluisteren. Heel gezellig, toch ontsnapte ik even aan deze warme gezelligheid om een dutje te doen. Bij het opendoen van mijn ogen zag ik allerlei mensen de bus uitstappen, reden door de aankomende nieuwe verkiezingen heeft men nu al allemaal projecten om kiezers te trekken zoals het aanleggen van nieuwe wegen. Dit proces werd een opstopping voor een dik uur. De nieuwe weg begon uit het niets met een verhoging zoals een scherpe stoeprand en eindigede daar ook mee. De bus had geen andere keus om daar op en af te rijden omdat op het oude gedeelte een ongeluk gebeurt was. Daar stonden we me z’’n allen of bijna dan, een aantal dikkers bleven namelijk, gewoon lekker zitten. Dit zal dan ook wel de oorzaak geweest zijn van het geklunngel van de chauffeur, de chauffeur was bij de eerste keer oprijden van de drempel zo geschrokken, dat hij helemaal uit z’\n doen was, door al dit gedoe vertrekken we dus ruime een 2 uur later, gelukkig liep de rest van de reis goed, als je van snelheid houd althans en slechte wegen.
Gisteravond naar de aankomstvan het vluchtelingenbootje werden we per Jeep vervoerd en vrijgezeld door een vrouw die ons naar een goed hotel heeft geleid’( Alice Wonderland)
Toch raakte we meer in trouble omdat het restaurant waar we aten moeilijk deed, Een dinge is na die avond duidelijk geworden, daar gaan we niet meer terug.
Vandaag 29 mei was een relaxte dag, met Zon, Zee , stand, Souveniers en Sailing. Ja we hebben vandaag in stevige wind gezeild op een catamaran, door die sterke wind, stroming en hoge golven hebben we flink wat golven over ons
heen gekregen. Toch was het een geweldige ervaring, ondanks dat we door die mega golven soms wel 10 cm opschoven of 10 cm in de lucht sprongen. Verder ben ik vandaag nog heerlijk gemasseerd en kunnen we onze lunch denk ik wel als topper voor vandaag mogen beschouwen .
Het is heerlijk om nu hier te zijn, na al die ervaringen die we opgedaan hebben in Miagao is het goed dat we alles eventjes rustig kunnen verwerken en tegelijkertijd genieten.
Zwemmen is hier overigens ook heerlijk en kijken naar de natuur daar kun je hier ook van genieten, jammer is dat ik een beetje last heb van mijn buik, vast gister iets fout gegeten in dat slechte restaurant. Maar daar trekken we ons niet van aan, morgen is een nieuwe dag met als programma een roundtrip rond het eiland. Verwachting is dat het geweldig wordt, alleen moet het weer dan nog een beetje meewerken omdat het zo waait…
Gr Monica
Vertrekken is altijd moeilijk, zeker als je een hele week samen met elkaar geleefd en gegeten hebt. Het viel ons dus gister zwaar om de familie van Diana gedag te zeggen, een pluspuntje is dat Janice ( zus van Diana) mee gaat. Door de privé chauffeur van de Mayor werden we naar SM ( shopping mal) afgezet, deze lieve man beloofde ook nog eens te wachten om ons te kunnen brengen naar het busstation. De mannen stuurden we naar het reisbureau om een vlucht te boeken van Caticlan naar Manilla… zij zaten hier te wachten terwijl wij op shoppingtour gingen. Helaas bestaand uit 1,5 uur, tijd die snel omvliegt dus. Een souvenir voor Johanna (zusje) en al mannen in de familie, behalve voor Boudewijn. Wat blijkt hier in de Filipijnen heb ik grote voeten, dus slippers kopen blijkt onmogelijk. Een kwartiertje voor afgesproken tijd ( half 12) kochten we nog even wat te snoepen en water. Once again the Ladies were First, maar deze keer waren Guus en John later omdat ze een oplossing hadden proberen te vinden voor het ontstaande probleem… dat er geen vliegtickets meer verkrijgbaar waren . Een groot probleem dus! Het besluit werd gemaakt dat we de 1ste dag in Boracy nog een keer naar een ander reisbureau zouden gaan.
Zo vertrokken we dus enigszins in paniek.. Nee het geluk lachte ons niet toe, want voor onze neus vertrok de bus omdat hij vol zat, daardoor was er wel de gelegenheid om nog even naar de wc. Te gaan en sinaasappels te kopen. Straatverkopers boden het ons van alle kanten aan, Mais, chips, appels, zoete koekjes enz. Nee aan die sinaasappels en meegenomen koekjes uit SM hadden we genoeg… dus bleef het antwoord voor hen ‘No Thank You’
Door het net missen van de vorige bus, zaten we nu goed voor aan en konden we de liedjes uit het jaar 0, goed zien en beluisteren. Heel gezellig, toch ontsnapte ik even aan deze warme gezelligheid om een dutje te doen. Bij het opendoen van mijn ogen zag ik allerlei mensen de bus uitstappen, reden door de aankomende nieuwe verkiezingen heeft men nu al allemaal projecten om kiezers te trekken zoals het aanleggen van nieuwe wegen. Dit proces werd een opstopping voor een dik uur. De nieuwe weg begon uit het niets met een verhoging zoals een scherpe stoeprand en eindigede daar ook mee. De bus had geen andere keus om daar op en af te rijden omdat op het oude gedeelte een ongeluk gebeurt was. Daar stonden we me z’’n allen of bijna dan, een aantal dikkers bleven namelijk, gewoon lekker zitten. Dit zal dan ook wel de oorzaak geweest zijn van het geklunngel van de chauffeur, de chauffeur was bij de eerste keer oprijden van de drempel zo geschrokken, dat hij helemaal uit z’\n doen was, door al dit gedoe vertrekken we dus ruime een 2 uur later, gelukkig liep de rest van de reis goed, als je van snelheid houd althans en slechte wegen.
Gisteravond naar de aankomstvan het vluchtelingenbootje werden we per Jeep vervoerd en vrijgezeld door een vrouw die ons naar een goed hotel heeft geleid’( Alice Wonderland)Toch raakte we meer in trouble omdat het restaurant waar we aten moeilijk deed, Een dinge is na die avond duidelijk geworden, daar gaan we niet meer terug.
Vandaag 29 mei was een relaxte dag, met Zon, Zee , stand, Souveniers en Sailing. Ja we hebben vandaag in stevige wind gezeild op een catamaran, door die sterke wind, stroming en hoge golven hebben we flink wat golven over ons
heen gekregen. Toch was het een geweldige ervaring, ondanks dat we door die mega golven soms wel 10 cm opschoven of 10 cm in de lucht sprongen. Verder ben ik vandaag nog heerlijk gemasseerd en kunnen we onze lunch denk ik wel als topper voor vandaag mogen beschouwen .Het is heerlijk om nu hier te zijn, na al die ervaringen die we opgedaan hebben in Miagao is het goed dat we alles eventjes rustig kunnen verwerken en tegelijkertijd genieten.
Zwemmen is hier overigens ook heerlijk en kijken naar de natuur daar kun je hier ook van genieten, jammer is dat ik een beetje last heb van mijn buik, vast gister iets fout gegeten in dat slechte restaurant. Maar daar trekken we ons niet van aan, morgen is een nieuwe dag met als programma een roundtrip rond het eiland. Verwachting is dat het geweldig wordt, alleen moet het weer dan nog een beetje meewerken omdat het zo waait…
Gr Monica
woensdag 27 mei 2009
Last day Miagao
Onze laatste dag in Miagao mag ik (John) beginnen met schrijven. We beginnen de dag met wederom een verrassend ontbijt: nasi...Persoonlijk was ik al om 6 uur begonnen met mijn sportuurtje.Om 9 uur gingen we naar de kliniek. Daar wachtten tientallen kinderen met hun ouders op de intenting tegen mazelen. De medewerkers van de kliniek hadden de Childrens Corner al ingericht en de eerste kinderen speelden al gezellig. Maar de afdrukken van de handen en voeten moesten nog worden gemaakt. Geweldig hoe die moeders in de rij stonden met hun baby of peuter om een afdruk te mogen plaatsen op deze appelgroene muur.We gingen weer op pad naar een van de buitenwijken. Tientallen kinderen stonden te wachten en er hing weer een grote banner met daarop de naam van de stichting en die van Lyceum Schondeln. We bezochten een familie met 7 kinderen, die werkelijk niets hadden als een hutje. Op de grond stond een ketel met rijst te pruttelen. We deelden kleren en knuffels( hadden we maar meer plaats gehad in onze koffers!!)uit. Er werd met de ouders over familieplanning gesproken, maar dit werd met dovemansoren aangehoord. Het was nog geen 10 uur of er wachtten weer ‘ snacks’ op ons. Deze keer waren we slimmer en namen het grootste deel mee om later uit te delen. Toch moet je hier voorzichtig mee zijn, want je mag de gastvrijheid niet kwetsen.
S’ Middags( ik zal de lunch maar overslaan anders denken jullie dat we niets anders doen als) waren we getuige van een raadsvergadering die speciaal voor ons bij binnenkomst werd onderbroken.Er waren 2 agendapunten die middag. Het eerste was een verzoek van 3 ondernemers om een bedrijf te starten met tricycles( brommers met zo’n karretje eraan vast om mensen te vervoeren). Er waren bezwaren op grond van veiligheid en werd vooral gekeken of de ondernemers voldoende geld bezaten om eventueel ongelukken te kunnen vergoeden. Agendapunt 2: bevestiging van samenwerking tussen de gemeente en de Stg Help Filipino Children en Lyceum Schondeln. Geen vragen en iedereen kwam ons feliciteren met het besluit.
Monica zal verder de dag beschrijven:Hierna vertrokken we alweer met het gemeentebusje (luxe met airco) naar een barangy in Miagao om de een departement van de health kliniek te zien. Na helemaal gehutseklutst te zijn door de Filipijnse infrastructuur. Een midwife ( kraamverzorgster) nodigde ons uit voor een kleine snack, overal waar we binnenkomen worden we ontvangen met eten en drinken, het hoort bij de gastvrije cultuur. Echter is het voor ons soms erg moeilijk om het eten op te eten en daarna op home visite te gaan, zo ook hier. Natuurlijk kregen we ook hier niet alles op, gelukkige waren we hier in de gelegenheid om het overgebleven eten mee te nemen naar onze home visite. Daar waren de kinderen die wij bezochten heel erg blij mee, iedereen ontving een broodje en wat fruit plus enkele kinderen kregen een t-shirt/ broek, en de moeders Jodium. Ze waren echt dolgelukkig, heel begrijpelijk want als je ziet wat de meeste kinderen voor kleren dragen …. Dan schamen wij ons met onze volle kledingkast. Een meisje kreeg van ons een jeans broekje, op het eerste moment was ze erg verlegen, maar toen we met de andere kinderen aan het spelen waren, zagen we vanuit een ooghoek hoe blij ze werkelijk was… ze rende naar haar moeder met haar broekje als dierbaarste bezit.
Na dit mooie ontroerende bezoek werden we door vrijwilligers van de barangy uitgenodigd om met hun mee te lopen naar het strand, natuurlijk namen we hun aanbod aan. De stranden in Miagao zijn prachtig, maar het zand is hier zwart en schelpen zijn hier in het zand onvindbaar. Totaal anders dan Scheveningen dus. Op het strand kwamen we eveneens allemaal kinderen tegen, die ons volgde in een lange rij. Ook hier besloten we dat we wat wilden uitdelen aan de kinderen. Janice kocht bij een stalletje voor 100 pesso’s ( ongeveer 1.40 euro) genoeg broodjes en koekjes voor 35 kinderen. Ze waren ons allemaal heel erg dankbaar… het woord Thank You wordt hier vaak uitgesproken.
Helaas waren dit onze laatste home visites van deze fantastische reis. Echter bezochten we na de laatste home visite ‘University of the Philipins’ een universiteit of the goverment die zeer goed staat aangeschreven in de Filipijnen. De studenten staan bekend als kritisch en vooruitstrevend, dat betekend dat ze vaak de straat op gaan om te protesteren tegen
voorstellen van de regering. We namen een kijkje in het gebouw en in het museum van de universiteit. De Universiteit die gespecialiseerd is in vis had dus ook voornamelijk daar vissen op sterk water staan + opgezette vissen en enkele schelpen. Als je het mij vraagt allemaal een beetje scary, ondanks de goede uitleg van een student ( master opleiding)Om nog een laatste blik op de childrens corner te kunnen werpen gingen we met een omweg naar huis. Precies om half 7 stonden Diana en ik op afgesproken tijd buiten om een trycikel aan te houden, terwijl de mannen nog allerlei dingen aan het doen waren….. en dan zeggen ze de dames altijd te laat zijn he! Gelukkig
waren we nog op tijd in het gemeentehuis, echter moesten wij daar nog best lang wachten op onze gasten, zij hadden wel het Filippijns kwartiertje erbij geteld, dat is iets wat we nog moeten leren. Toen zij er eenmaal waren hebben we heerlijk gegeten met z’n allen, included, wij,the Mayor, dr. Montelban, dr. Bermejo. Tevens hebben we vanavond van hen afscheid genomen, het voelt heel raar om hier weg te gaan.. maar toch verheugen we ons op Boracy.Groetjes
P.S. We weten niet zeker of we morgen de gelegenheid hebben om te schrijven, omdat we morgen vooral onderweg zullen zijn naar Boracy, maar check in ieder geval ons blog.
dinsdag 26 mei 2009
Visiting barangays
We zijn al weer over de helft van onze reis naar de Filippijnen. Vandaag begint John met een beschrijving van de eetgewoontes hier. De Filippijnse keuken is heel afwisselend: veel vis,vlees en vers fruit. Wij zijn immers in de tropen.
Bij het ontbijt krijgen we spiegelei, rijst, brood, ibus( speciale rijst met kokosmelk, gestoomd en in de vorm van een kleine loempia), kleine bananen, papaya( een vrucht), mango, bayebaye (kokosmelk, rijst en bruine suiker). We drinken ( oplos)koffie of thee en kokosmelk
Messtal is er een kleine pauze om 10 uur en dan eten weer rijst, puto( rijst met kokosmelk gestoomd met een bananenblad omheen.
Om 12 uur wordt er geluncht. Weer rijst, kippensoep met rijstnoedels, vis in ‘sweet en sour- sauce’Daarbij weer een banaan of een mango.
Om 3 uur wederom gaan we verder met ‘snacks’: kokosmelk, bebingka( cake met kokossap)
’s Avonds eten we rijst, soep, blankbeans (varkensvlees met bonen, uien ,tomaat) litson( een geroosterd speenvarken), vis, adobo( gekookte kip, met laurier en zwarte peper)
Jullie zien: verhongeren doen we niet! Maar we verbranden ook veel hier…..
Monica neemt over:
Om half 9 zouden we opgehaald worden door een gemeentebusje om vervoerd te worden naar Valencia (barangy Miagao)…. Daarbij een Filipijns kwartiertje oftewel halfuurtje vertrokken we rond 9 uur. Op nieuw met een leger begeleiders, ditmaal een twee verpleegsters, dokter en een kraamverzorgster en natuurlijk Janice ( zus van Diana en een zeer goede fotograaf) Iedereen zat al netjes op ons te wachten voor het programma, helaas moesten we ze even teleurstellen want eerst mochten we te gast zijn bij een circonsition ( operatie weghalen voorhuid van de penis) deze ervaring skipte ik echter, ik zal nooit een goede chirurg worden want ik kan niet goed tegen bloed. In plaats van een operatie bij te wonen voegde ik me bij de weefdames. Na even rond te hebben gekeken, mocht ik het zelf ook even proberen. Wat blijkt ik ben niet goed in weven, ik ben of te voorzichtig of te snel. Toch weer een ervaring rijker. Het wachten van de kinderen werd beloond. Wij namen met ons drieën plaats op het podium, na het bidden, het volkslied en het lied van Miagao te hebben gezongen traden de kinderen van de wijk Valencia voor ons op. Dans, gedichten en zang. Een klein meisje vergat haar tekst, doordat de noty boys op de eerste rij veel te hard lachten… resultaat hiervan was dat het meisje in huilen uitbarstte in de microfoon. Heel erg zielig. Na dit gezellige programma dronken we melk
van gesponsorde koeien vanuit Nieuw-Zeeland in deze barangay zijn ze erg trots op dit project en eveneens op hun weverij. Na bezoek aan deze beide projecten.. hadden we nog tijd over dus zongen wij met de kinderen zowel Filipijnse als Nederlandse liedjes ( Guus heeft het op film staan) De kinderen waren zo enthousiast dat we besloten spelletjes te organiseren met hulp van de als wat oudere kinderen. Ja ze genoten hier erg van, vooral als ze eerste of tweede werden…. Dit 
betekende prijs voor ons. Terwijl de lunch al klaarstond speelden wij nog met de kinderen. Maar uiteindelijk na het laatste spelletje give me 
what I want.. waren de prijzen op en gingen wij aan de lunch.
Na de lunch vertrokken we naar de volgende wijk Mat-y, een wijk met een summerschool. Hier ontmoette we zo’n 100 kinderen, vrijwilligers en ouders. De kinderen voerden voor ons hun kunsten op die ze tijdens hun Summer classes geleerd hebben. Natuurlijke speechte wij allemaal en after that snacks volgde.. of course want Filipino’s love to eat. We ontmoette zelfs een meisje met een Nederlandse vader uit Sittard die daar wonen, helaas overleed haar vader vorig jaar, het was duidelijk aan haar te zien dat ze hier nog steeds verdrietig om was.
We verlieten deze baragay na deze festiviteiten en bezochten vlak in de buurt een vrouw met negen kinderen. Haar jongste kind was nu al getekend for live.. zij had een grote brandwond op haar wang, John overhandigde hen 1000 pessos zodat zij wellicht geholpen kan worden. De andere kinderen ontvingen van ons knuffels en petjes. Zij waren ons allemaal zeer dankbaar.
Om ongeveer half 5 arriveerde we bij de kinderkliniek… er staan nu prachtige cirkels op de muur, morgen zullen we de childrens corner afmaken.
Gauw douchen en netjes aankleden na ons bezoek aan de kliniek want vanavond hebben John en ik familie van Diana en dr. Montelban uitgenodigd voor een gezellig diner in een luxe restaurant.
Nu we thuis zijn kan ik zeggen dat de avond zeer gezellig en succesvol was en dat we slechts voor 3300 pesso’s gegeten, dat is ongeveer 50 euro. Lijkt me voor 16 personen best te doen toch.
Bij het ontbijt krijgen we spiegelei, rijst, brood, ibus( speciale rijst met kokosmelk, gestoomd en in de vorm van een kleine loempia), kleine bananen, papaya( een vrucht), mango, bayebaye (kokosmelk, rijst en bruine suiker). We drinken ( oplos)koffie of thee en kokosmelk
Messtal is er een kleine pauze om 10 uur en dan eten weer rijst, puto( rijst met kokosmelk gestoomd met een bananenblad omheen.
Om 12 uur wordt er geluncht. Weer rijst, kippensoep met rijstnoedels, vis in ‘sweet en sour- sauce’Daarbij weer een banaan of een mango.
Om 3 uur wederom gaan we verder met ‘snacks’: kokosmelk, bebingka( cake met kokossap)
’s Avonds eten we rijst, soep, blankbeans (varkensvlees met bonen, uien ,tomaat) litson( een geroosterd speenvarken), vis, adobo( gekookte kip, met laurier en zwarte peper)
Jullie zien: verhongeren doen we niet! Maar we verbranden ook veel hier…..
Monica neemt over:
Om half 9 zouden we opgehaald worden door een gemeentebusje om vervoerd te worden naar Valencia (barangy Miagao)…. Daarbij een Filipijns kwartiertje oftewel halfuurtje vertrokken we rond 9 uur. Op nieuw met een leger begeleiders, ditmaal een twee verpleegsters, dokter en een kraamverzorgster en natuurlijk Janice ( zus van Diana en een zeer goede fotograaf) Iedereen zat al netjes op ons te wachten voor het programma, helaas moesten we ze even teleurstellen want eerst mochten we te gast zijn bij een circonsition ( operatie weghalen voorhuid van de penis) deze ervaring skipte ik echter, ik zal nooit een goede chirurg worden want ik kan niet goed tegen bloed. In plaats van een operatie bij te wonen voegde ik me bij de weefdames. Na even rond te hebben gekeken, mocht ik het zelf ook even proberen. Wat blijkt ik ben niet goed in weven, ik ben of te voorzichtig of te snel. Toch weer een ervaring rijker. Het wachten van de kinderen werd beloond. Wij namen met ons drieën plaats op het podium, na het bidden, het volkslied en het lied van Miagao te hebben gezongen traden de kinderen van de wijk Valencia voor ons op. Dans, gedichten en zang. Een klein meisje vergat haar tekst, doordat de noty boys op de eerste rij veel te hard lachten… resultaat hiervan was dat het meisje in huilen uitbarstte in de microfoon. Heel erg zielig. Na dit gezellige programma dronken we melk
van gesponsorde koeien vanuit Nieuw-Zeeland in deze barangay zijn ze erg trots op dit project en eveneens op hun weverij. Na bezoek aan deze beide projecten.. hadden we nog tijd over dus zongen wij met de kinderen zowel Filipijnse als Nederlandse liedjes ( Guus heeft het op film staan) De kinderen waren zo enthousiast dat we besloten spelletjes te organiseren met hulp van de als wat oudere kinderen. Ja ze genoten hier erg van, vooral als ze eerste of tweede werden…. Dit betekende prijs voor ons. Terwijl de lunch al klaarstond speelden wij nog met de kinderen. Maar uiteindelijk na het laatste spelletje give me what I want.. waren de prijzen op en gingen wij aan de lunch.Na de lunch vertrokken we naar de volgende wijk Mat-y, een wijk met een summerschool. Hier ontmoette we zo’n 100 kinderen, vrijwilligers en ouders. De kinderen voerden voor ons hun kunsten op die ze tijdens hun Summer classes geleerd hebben. Natuurlijke speechte wij allemaal en after that snacks volgde.. of course want Filipino’s love to eat. We ontmoette zelfs een meisje met een Nederlandse vader uit Sittard die daar wonen, helaas overleed haar vader vorig jaar, het was duidelijk aan haar te zien dat ze hier nog steeds verdrietig om was.
We verlieten deze baragay na deze festiviteiten en bezochten vlak in de buurt een vrouw met negen kinderen. Haar jongste kind was nu al getekend for live.. zij had een grote brandwond op haar wang, John overhandigde hen 1000 pessos zodat zij wellicht geholpen kan worden. De andere kinderen ontvingen van ons knuffels en petjes. Zij waren ons allemaal zeer dankbaar.
Om ongeveer half 5 arriveerde we bij de kinderkliniek… er staan nu prachtige cirkels op de muur, morgen zullen we de childrens corner afmaken.
Gauw douchen en netjes aankleden na ons bezoek aan de kliniek want vanavond hebben John en ik familie van Diana en dr. Montelban uitgenodigd voor een gezellig diner in een luxe restaurant.Nu we thuis zijn kan ik zeggen dat de avond zeer gezellig en succesvol was en dat we slechts voor 3300 pesso’s gegeten, dat is ongeveer 50 euro. Lijkt me voor 16 personen best te doen toch.
maandag 25 mei 2009
Giving
Vandaag begint John met z’n verhaal.
We beginnen ‘sportief’: de overbuurman speelt professioneel met hanen d.w.z. dat hij hanen traint om te vechten. We waren om 7 uur ’s morgens getuige van zo’n gevecht, weliswaar zonder schadelijke gevolgen voor de verliezer. Het is namelijk zo dat bij echte gevechten de hanen messen om hun poten hebben zodat het gevecht binnen één minuut is beslist met de dood van één van beiden. Voor ons vanmorgen dus zonder die mesjes. Leuk om een keer mee te maken, maar niet écht onze sport.
Na het ontbijt moesten al vrij snel per tricycle naar het stadhuis voor het officiële ‘flag rising’ Elke maandag wordt de week geopend voor alle ambtenaren met een bijeenkomst in de hal van het stadhuis. Wij waren speciale gasten. Voor deze keer waren naast het volkslied en diverse gebeden ook optredens van kinderen. De kinderen waren in zijden kleren getooid en opgemaakt. Toen waren wij aan de beurt om te speechen. Uiteraard voor deze gelegenheid in ons mooie SP-shirt. Het ging ons vrij goed af in het engels. De microfoon stond wel veel te laag, want Filipino’s zijn een stuk kleiner. We werden onderscheiden met officiële certificaten. Monica kan spreekvaardigheid in Engels hierbij wegstrepen , mevr. Sleutjens.
Vervolgens hadden we een ‘meeting ‘ met het kraamteam die alle geboortes en op huisbezoek gaan voor de nazorg. Alweer eten…dat hoort er schijnbaar bij hier; om tien uur soep, loempia’s en rijst. Iedereen stond, alleen voor ons waren stoelen aanwezig die uit de overvolle wachtkamer waren gehaald.
Daarna stond het busje van de gemeente al klaar om ons in de bergen te brengen op huisbezoek. Prachtig natuurschoon, maar weer heel eenvoudige woningen, zonder sanitair, maar wel stroom en een tv! Ja, ook hier weer kinderrijke gezinnen met moeders van 17 jaar die al 2 kinderen hebben. We stopten bij ‘consultatiebureaus’ en werden weer overal vriendelijk ontvangen. De meeste kinderen hadden nog nooit een blanke gezien en dachten dat we heiligen waren die uit de kerk waren ontsnapt. Na twee uurtjes werd alweer eten besteld in een restaurant. We waren met 13 personen , aten uitgebreid en smakelijk en moesten omgerekend totaal €30 betalen( inclusief drinken!)
Monica neemt de laptop van mij over
Na onze lunch we gingen terug naar ons huis om enkele kleertjes te halen voor kinderen. Omdat ook voor de middag allerlei home visite gepland stond. Drie wijken stonden na de middag op het programma plus het schilderen van de Childrens-corner.
Net als vanochtend bezochten we de wijken met een heel leger van kraamverzorgsters, voor ons een beetje onbegrijpelijk, maar voor hun was het bezoeken van de wijken samen met ons een soort van uitje leek het wel. Toch kan ik niet anders zeggen dat ze heel nuttig werk verrichten, ze hebben bijv. een birthcontrol en hygiëne programma en ze bezoeken elke week hun Barangays (wijken) hier zoeken ze de moeders op met kinderen tot een leeftijd van anderhalf. Met z’n allen kropen we in het busje van de gemeente om drie barangays te bezoeken. Bij het eerste adres was echter niemand te vinden, waarschijnlijk omdat de moeder en haar kinderen ergens in Miagao een koelere plaats verkozen in plaats van hun warme bamboehutje. De hygiëne in deze wijk was erg teleurstellend, overal lag afval verspreid, vuilniswagens of prullenbakken kennen ze hier niet, maar TV wel !! Het gokspelletje werd meteen bedekt met papier toen wij eraan kwamen, het ijs was al gauw gebroken door een grapje van John. De inwoners vertelden ons iets over hun wijk. Kort voor vertrek waren we ook nog in gelegenheid om het kinderhoedje van Femke te geven aan een meisje die ons daar heel dankbaar voor was. Een lach op dat serieuze gezichtje betekende zo veel. Vlak voor vertrek na de volgende wijk deelde we vanuit de auto nog wat kleertjes uit, na 5 minuten werden we omringt door 50 kinderen, helaas moesten we heel veel kinderen achterlaten zonder een Present. Wijk twee bestaat namelijk ook uit veel kinderen die nieuwe kleren goed gebruiken kunnen. Deze tweede wijk is een wijk bestaan uit vooral gelukzoekers die naar het rijke Miagao dachten ze althans vertrokken voor de goede vis, nu wonen deze mensen op de begraafplaats ze worden ook wel squaters genoemd omdat ze wonen op grond van de gemeente. De mensen die er wonen moeten binnekort vertrekken als het regen seizoen aanbreekt, hun huizen zullen dan namelijk in de rivier verdwijnen. Dat maakt deze mensen echter allemaal niet uit omdat ze van dag tot dag leven. Dit is ook duidelijk te zien aan de gezinnen, allemaal zijn ze erg groot zes kinderen ter wereld brengen is hier normaal. Zoals John het uitlegt; ze moeten toch iets doen. De mensen beseffen niet dat nu alle zes waarschijnlijk nooit naar school kunnen, terwijl een kind dit waarschijnlijk wel had gekund. Ook deze mensen kregen van ons kleren en luiers, echter deed Diana dit op het laatst terwijl wij in de bus zaten om stroomloop te voorkomen. Na deze werkelijk trieste bedoeling vertrokken we naar de derde Barangay hier ontmoete we de runner up van de karaoke wedstrijd van gisteravond een vriendin van de moeder van Diana, zij is kaptin van deze wijk. Guus en John waste samen met haar en andere dames van de wijk kleren… ja nu doen die heren ook nog een wat. Dit allemaal terwijl Diana en ik samen met een kraanverzorgster meer aan de buitenkant van de wijk een gezin met 6 kinderen bezochten, doordat zij een beetje afgelegen woonden konden we ze rustig kleding en knuffeltjes geven, hun reactie was onbeschrijfelijk… die lach op hun gezicht zal ik nooit meer vergeten. Algauw kwamen Guus en John aangelopen met de hele barangay als een soort optocht achter hen aan. Resultaat nu staan we met z’n allen op de foto.
Ook al waren deze mensen zo warm voor ons, toch riep de Childrens corner i.p.v. de Saint Miguels ( Filippijns bier) een vaak gebruikte uitdrukking van Guus. De muren van de Childrens corner zijn nu knalgroen geworden.. het is een resultaat van drie keer overschilderen. Ik kan u verzekeren dat het goed is want een heel leger verpleegsters en bouwvakkers heeft ons schilderwerk aanschouwd. Het bankje, de speelkist en de puzzels zijn al allemaal uitgepakt, maar ook weer opgeborgen, morgen wordt de schildering afgemaakt en zullen we het eindresultaat tonen op ons blog.
Alweer een dag met een druk programma achter de rug, de tijd tikt langzaam weg, dat merken we allemaal morgen is alweer de een er laatste dag. Erg jammer.
Trouwens we hebben vandaag ook de staf ontmoet die gaat werken in de baby- children kliniek. Het zijn allemaal studenten vanuit Ililo die studeren voor kraamverzorger/ster zij zullen het bestaande personeel in Miagao ondersteunen.
Groeten van ons beide
Oh ja, reageer ook eens.(Dat vinden we heel leuk) Het gaat heel gemakkelijk via http://www.helpfilipinochildren.com/ en dan naar ch- schöndelnhfc.
We beginnen ‘sportief’: de overbuurman speelt professioneel met hanen d.w.z. dat hij hanen traint om te vechten. We waren om 7 uur ’s morgens getuige van zo’n gevecht, weliswaar zonder schadelijke gevolgen voor de verliezer. Het is namelijk zo dat bij echte gevechten de hanen messen om hun poten hebben zodat het gevecht binnen één minuut is beslist met de dood van één van beiden. Voor ons vanmorgen dus zonder die mesjes. Leuk om een keer mee te maken, maar niet écht onze sport.
Na het ontbijt moesten al vrij snel per tricycle naar het stadhuis voor het officiële ‘flag rising’ Elke maandag wordt de week geopend voor alle ambtenaren met een bijeenkomst in de hal van het stadhuis. Wij waren speciale gasten. Voor deze keer waren naast het volkslied en diverse gebeden ook optredens van kinderen. De kinderen waren in zijden kleren getooid en opgemaakt. Toen waren wij aan de beurt om te speechen. Uiteraard voor deze gelegenheid in ons mooie SP-shirt. Het ging ons vrij goed af in het engels. De microfoon stond wel veel te laag, want Filipino’s zijn een stuk kleiner. We werden onderscheiden met officiële certificaten. Monica kan spreekvaardigheid in Engels hierbij wegstrepen , mevr. Sleutjens.
Vervolgens hadden we een ‘meeting ‘ met het kraamteam die alle geboortes en op huisbezoek gaan voor de nazorg. Alweer eten…dat hoort er schijnbaar bij hier; om tien uur soep, loempia’s en rijst. Iedereen stond, alleen voor ons waren stoelen aanwezig die uit de overvolle wachtkamer waren gehaald.Daarna stond het busje van de gemeente al klaar om ons in de bergen te brengen op huisbezoek. Prachtig natuurschoon, maar weer heel eenvoudige woningen, zonder sanitair, maar wel stroom en een tv! Ja, ook hier weer kinderrijke gezinnen met moeders van 17 jaar die al 2 kinderen hebben. We stopten bij ‘consultatiebureaus’ en werden weer overal vriendelijk ontvangen. De meeste kinderen hadden nog nooit een blanke gezien en dachten dat we heiligen waren die uit de kerk waren ontsnapt. Na twee uurtjes werd alweer eten besteld in een restaurant. We waren met 13 personen , aten uitgebreid en smakelijk en moesten omgerekend totaal €30 betalen( inclusief drinken!)
Monica neemt de laptop van mij over
Na onze lunch we gingen terug naar ons huis om enkele kleertjes te halen voor kinderen. Omdat ook voor de middag allerlei home visite gepland stond. Drie wijken stonden na de middag op het programma plus het schilderen van de Childrens-corner.Net als vanochtend bezochten we de wijken met een heel leger van kraamverzorgsters, voor ons een beetje onbegrijpelijk, maar voor hun was het bezoeken van de wijken samen met ons een soort van uitje leek het wel. Toch kan ik niet anders zeggen dat ze heel nuttig werk verrichten, ze hebben bijv. een birthcontrol en hygiëne programma en ze bezoeken elke week hun Barangays (wijken) hier zoeken ze de moeders op met kinderen tot een leeftijd van anderhalf. Met z’n allen kropen we in het busje van de gemeente om drie barangays te bezoeken. Bij het eerste adres was echter niemand te vinden, waarschijnlijk omdat de moeder en haar kinderen ergens in Miagao een koelere plaats verkozen in plaats van hun warme bamboehutje. De hygiëne in deze wijk was erg teleurstellend, overal lag afval verspreid, vuilniswagens of prullenbakken kennen ze hier niet, maar TV wel !! Het gokspelletje werd meteen bedekt met papier toen wij eraan kwamen, het ijs was al gauw gebroken door een grapje van John. De inwoners vertelden ons iets over hun wijk. Kort voor vertrek waren we ook nog in gelegenheid om het kinderhoedje van Femke te geven aan een meisje die ons daar heel dankbaar voor was. Een lach op dat serieuze gezichtje betekende zo veel. Vlak voor vertrek na de volgende wijk deelde we vanuit de auto nog wat kleertjes uit, na 5 minuten werden we omringt door 50 kinderen, helaas moesten we heel veel kinderen achterlaten zonder een Present. Wijk twee bestaat namelijk ook uit veel kinderen die nieuwe kleren goed gebruiken kunnen. Deze tweede wijk is een wijk bestaan uit vooral gelukzoekers die naar het rijke Miagao dachten ze althans vertrokken voor de goede vis, nu wonen deze mensen op de begraafplaats ze worden ook wel squaters genoemd omdat ze wonen op grond van de gemeente. De mensen die er wonen moeten binnekort vertrekken als het regen seizoen aanbreekt, hun huizen zullen dan namelijk in de rivier verdwijnen. Dat maakt deze mensen echter allemaal niet uit omdat ze van dag tot dag leven. Dit is ook duidelijk te zien aan de gezinnen, allemaal zijn ze erg groot zes kinderen ter wereld brengen is hier normaal. Zoals John het uitlegt; ze moeten toch iets doen. De mensen beseffen niet dat nu alle zes waarschijnlijk nooit naar school kunnen, terwijl een kind dit waarschijnlijk wel had gekund. Ook deze mensen kregen van ons kleren en luiers, echter deed Diana dit op het laatst terwijl wij in de bus zaten om stroomloop te voorkomen. Na deze werkelijk trieste bedoeling vertrokken we naar de derde Barangay hier ontmoete we de runner up van de karaoke wedstrijd van gisteravond een vriendin van de moeder van Diana, zij is kaptin van deze wijk. Guus en John waste samen met haar en andere dames van de wijk kleren… ja nu doen die heren ook nog een wat. Dit allemaal terwijl Diana en ik samen met een kraanverzorgster meer aan de buitenkant van de wijk een gezin met 6 kinderen bezochten, doordat zij een beetje afgelegen woonden konden we ze rustig kleding en knuffeltjes geven, hun reactie was onbeschrijfelijk… die lach op hun gezicht zal ik nooit meer vergeten. Algauw kwamen Guus en John aangelopen met de hele barangay als een soort optocht achter hen aan. Resultaat nu staan we met z’n allen op de foto.
Ook al waren deze mensen zo warm voor ons, toch riep de Childrens corner i.p.v. de Saint Miguels ( Filippijns bier) een vaak gebruikte uitdrukking van Guus. De muren van de Childrens corner zijn nu knalgroen geworden.. het is een resultaat van drie keer overschilderen. Ik kan u verzekeren dat het goed is want een heel leger verpleegsters en bouwvakkers heeft ons schilderwerk aanschouwd. Het bankje, de speelkist en de puzzels zijn al allemaal uitgepakt, maar ook weer opgeborgen, morgen wordt de schildering afgemaakt en zullen we het eindresultaat tonen op ons blog.
Alweer een dag met een druk programma achter de rug, de tijd tikt langzaam weg, dat merken we allemaal morgen is alweer de een er laatste dag. Erg jammer.Trouwens we hebben vandaag ook de staf ontmoet die gaat werken in de baby- children kliniek. Het zijn allemaal studenten vanuit Ililo die studeren voor kraamverzorger/ster zij zullen het bestaande personeel in Miagao ondersteunen.
Groeten van ons beide
Oh ja, reageer ook eens.(Dat vinden we heel leuk) Het gaat heel gemakkelijk via http://www.helpfilipinochildren.com/ en dan naar ch- schöndelnhfc.
zondag 24 mei 2009
Happy faces
Zondag is de Holy Day hier, maar voordat we vanochtend naar de kerk vertrokken moesten er eerst nog een aantal tassen, prijsjes enz. nog worden ingepakt. Per tricikel werden alle spullen opgeladen om naar de juiste wijk in Miagao gebracht te worden aan de rivier.
Echter voordat we hiernaartoe gingen vertrokken we naar de kerk. In Miagao en ook in andere steden bloeit het katholicisme nog steeds. Op zondag zijn er 3 missen, een om 6,7 en om 9 uur. En al deze missen zitten propvol. Ook als zijn ze zo vroeg, oorzaak hiervan is dat het s’ochtends aangenamer is in de kerk. Ondanks dat dreven we van het zweet zowat de kerk uit tijdens de mis van 9 uur. Deze mis was een speciale mis voor kinderen in het Filippijns, dus helaas konden we er niet heel veel van verstaan.. enkele worden echter wel zoals AMEN. Toch was het meemaken van deze dienst een hele ervaring, hier in de kerk zingen ze bijvoorbeeld meer liederen. Guus en John verstonden er net als ik niet veel van, de stem van de pastoor maakte hen sleepy.. dus op bepaalde momenten moesten ze even worden aangetikt omdat een snurkende Guus in de kerk simpelweg niet kan. Volgens John zaagt hij namelijk hele oerwouden om… ja Guus van ons snurkt s’nachts erg hard, maar Diana en ik slapen overal doorheen en hebben elke nacht nog prima geslapen. Gelukkig is dit niet gebeurd, zodat de mis verliep en eindigde zoals het hoort.
Vervolgens reden we met de auto naar Tita Tessie ( Tante Tessie van Diana) om vanuit daar naar Childrens day te lopen. Alle uitgenodigde kindjes zaten al allemaal op ons te wachten langs het basketbalveldje aan de zijkant. Ballonnenfiguurtjes maakten we voor enkele kindjes, hier waren ze echter zo blij mee, dat ze er bijna om gingen vechten. Later toen we met een auto langs hun huisjes reden begrepen we meteen waarom, ze leven namelijk in hele slechte kleine huizen van bamboe. Door de regen van vannacht waren de wegen daar gedeeltelijk ondergelopen en stonden huizen in het water… Toch zagen wij op de Childrens day allemaal kinderen gestoken in hun beste kleertjes, waarschijnlijk om een goede indruk te maken.
Meteen daarna gaven we hen de lunchpakketjes en hun schooltassen met pen en schriften De kleine kinderen kregen een lunchpakketje en vitamines. Oh wat waren ze blij de kinderen zoals ze stevig hun tasjes vasthielden. Toen duidelijk was dat we nog enkele lunchpakketjes over waren stormden alle kinderen naar voren om zo veel mogelijk extra’s te kunnen bemachtigen. Dit is toch een heel duidelijk teken of niet…
Allemaal blije gezichtjes zagen we vanaf het moment dat de kinderen hun spullen gekregen hadden. Tijdens de spelletjes genoten ze echt, zeker wanneer ze er prijzen voor ontvingen. Deze Childrens day verliep naar mijn mening een beetje rommelig, terwijl de Childrens day georganiseerd in een andere wijk dichtbij ons verblijf, veel beter liep. Hier zal John hieronder meer over schrijven.
Echter voordat we hiernaartoe gingen vertrokken we naar de kerk. In Miagao en ook in andere steden bloeit het katholicisme nog steeds. Op zondag zijn er 3 missen, een om 6,7 en om 9 uur. En al deze missen zitten propvol. Ook als zijn ze zo vroeg, oorzaak hiervan is dat het s’ochtends aangenamer is in de kerk. Ondanks dat dreven we van het zweet zowat de kerk uit tijdens de mis van 9 uur. Deze mis was een speciale mis voor kinderen in het Filippijns, dus helaas konden we er niet heel veel van verstaan.. enkele worden echter wel zoals AMEN. Toch was het meemaken van deze dienst een hele ervaring, hier in de kerk zingen ze bijvoorbeeld meer liederen. Guus en John verstonden er net als ik niet veel van, de stem van de pastoor maakte hen sleepy.. dus op bepaalde momenten moesten ze even worden aangetikt omdat een snurkende Guus in de kerk simpelweg niet kan. Volgens John zaagt hij namelijk hele oerwouden om… ja Guus van ons snurkt s’nachts erg hard, maar Diana en ik slapen overal doorheen en hebben elke nacht nog prima geslapen. Gelukkig is dit niet gebeurd, zodat de mis verliep en eindigde zoals het hoort.
Vervolgens reden we met de auto naar Tita Tessie ( Tante Tessie van Diana) om vanuit daar naar Childrens day te lopen. Alle uitgenodigde kindjes zaten al allemaal op ons te wachten langs het basketbalveldje aan de zijkant. Ballonnenfiguurtjes maakten we voor enkele kindjes, hier waren ze echter zo blij mee, dat ze er bijna om gingen vechten. Later toen we met een auto langs hun huisjes reden begrepen we meteen waarom, ze leven namelijk in hele slechte kleine huizen van bamboe. Door de regen van vannacht waren de wegen daar gedeeltelijk ondergelopen en stonden huizen in het water… Toch zagen wij op de Childrens day allemaal kinderen gestoken in hun beste kleertjes, waarschijnlijk om een goede indruk te maken.
Meteen daarna gaven we hen de lunchpakketjes en hun schooltassen met pen en schriften De kleine kinderen kregen een lunchpakketje en vitamines. Oh wat waren ze blij de kinderen zoals ze stevig hun tasjes vasthielden. Toen duidelijk was dat we nog enkele lunchpakketjes over waren stormden alle kinderen naar voren om zo veel mogelijk extra’s te kunnen bemachtigen. Dit is toch een heel duidelijk teken of niet…
Allemaal blije gezichtjes zagen we vanaf het moment dat de kinderen hun spullen gekregen hadden. Tijdens de spelletjes genoten ze echt, zeker wanneer ze er prijzen voor ontvingen. Deze Childrens day verliep naar mijn mening een beetje rommelig, terwijl de Childrens day georganiseerd in een andere wijk dichtbij ons verblijf, veel beter liep. Hier zal John hieronder meer over schrijven.
John:
Deze middag konden we te voet naar de activiteit. Het begon om drie uur,maar de kinderen zaten al vanaf 12 uur op ons te wachten…Zo gaat dat hier als ze één keer per jaar worden verwend. In een soort kerk zaten 250 kinderen op ons te wachten. We zagen een aantal super-optredens. Ja, jongens van OPA, ze waren nog beter dan jullie…Het programma duurde anderhalf uur en we verveelden ons geen seconde. Ik heb spelletjes gezien die ik goed onthoud voor de aanstaande klassenfuif.
Na thuiskomst hadden we nog even tijd voor een duik in de zee. Snel naar huis om de speech voor te bereiden voor morgen en foto’s voor het blog uit te zoeken, want het bezoek wacht al op ons. Guus en Diana hadden namelijk 40 vrijwilligers uitgenodigd voor een etentje en karoka-avond. Ja, dat is hier heel populair! Meestal zongen ze zó vals dat de katten vluchtten, maar de mensen amuseerden zich wel. Guus en ik moesten zitting nemen in de jury. Gelukkig was er ook een poedelprijs maar bij de keuze daarvan hadden Guus en ik het heel moeilijk…
De dag vliegt om en het is al weer 22.00 uur en we moeten nog schrijven enz.
Morgenvroeg om 7 uur gaan we naar een hanengevecht, ja ook dit is heel populair en moeten we meemaken. Daarna ( in SP-shirt) naar de officiële vlaghijsing waar Diana en ik moeten speechen voor de burgemeester en 120 ambtenaren van de gemeente. Best spannend. Ik hoop niet dat mevr Sleutjens of mevr. Diels mij te horen krijgen….
Tot zover deze dag.
Tot morgen!
Deze middag konden we te voet naar de activiteit. Het begon om drie uur,maar de kinderen zaten al vanaf 12 uur op ons te wachten…Zo gaat dat hier als ze één keer per jaar worden verwend. In een soort kerk zaten 250 kinderen op ons te wachten. We zagen een aantal super-optredens. Ja, jongens van OPA, ze waren nog beter dan jullie…Het programma duurde anderhalf uur en we verveelden ons geen seconde. Ik heb spelletjes gezien die ik goed onthoud voor de aanstaande klassenfuif.
Na thuiskomst hadden we nog even tijd voor een duik in de zee. Snel naar huis om de speech voor te bereiden voor morgen en foto’s voor het blog uit te zoeken, want het bezoek wacht al op ons. Guus en Diana hadden namelijk 40 vrijwilligers uitgenodigd voor een etentje en karoka-avond. Ja, dat is hier heel populair! Meestal zongen ze zó vals dat de katten vluchtten, maar de mensen amuseerden zich wel. Guus en ik moesten zitting nemen in de jury. Gelukkig was er ook een poedelprijs maar bij de keuze daarvan hadden Guus en ik het heel moeilijk…
De dag vliegt om en het is al weer 22.00 uur en we moeten nog schrijven enz.
Morgenvroeg om 7 uur gaan we naar een hanengevecht, ja ook dit is heel populair en moeten we meemaken. Daarna ( in SP-shirt) naar de officiële vlaghijsing waar Diana en ik moeten speechen voor de burgemeester en 120 ambtenaren van de gemeente. Best spannend. Ik hoop niet dat mevr Sleutjens of mevr. Diels mij te horen krijgen….
Tot zover deze dag.
Tot morgen!
zaterdag 23 mei 2009
On shopping tour
Vandaag mag ik ( John) de dag beginnen.
Om kwart voor zes werd ik gewekt, omdat ik graag wilde gaan joggen langs het strand.
De vader van Diana liep als begeleider met mij mee richting strand. De vissers stonden op het punt te vertrekken met hun boten en kinderen speelden al een op het strand. In de hutjes was al volop leven en muziek klonk uit de boxen Het lopen viel tegen: het was om 6 uur al bloedheet! Na een half uurtje hield ik het voor gezien en na mijn sit-ups en push-ups zwom ik een lekker stuk in de zee.
Het was zeven uur en de rest van de groep werd langzaam wakker. Na een lekker ontbijtje met een spiegelei, een mango en een schijf échte Hollandse peperkoek (die mij een beetje kent, weet dat ik, waar ook ter wereld, ’s ochtends een boterhammetje met peperkoek eet) maakten we ons klaar voor een lange, zware dag.
Als eerste gingen we naar de wekelijkse markt van de stad. Bij aankomst werden we opgevangen door het hoofd van de sanitaire inspectie van de markt. Samen met haar assistenten en de dokter liepen we over de markt. De diversiteit, maar vooral de geur zullen we niet snel vergeten….De vis en het vlees lag daar, meestal ongekoeld, te wachten op de kopers die met meer dan duizend op deze dag naar de stad waren gekomen. Velen waren al van ’s nachts drie uur onderweg vanuit de bergen om hier hun wekelijkse boodschappen te doen. Al weer viel de beleefdheid en vriendelijkheid van de mensen op.
Na 2 uur zochten we even de verkoeling op in een soort kantine voor marktmedewerkers en werden we verrast met gebakken banaan met gebrande bruine suiker. Heerlijk!
Het busje van de gemeente stond weer klaar en we vertrokken naar Iloilo op onze inkopen te doen voor het ziekenhuis en speciaal voor de Children’s Corner.
Onderweg stopten we even omdat we in een droge rivierbedding sportende kinderen zagen. Ze speelden volleybal en een vorm van voetvolleybal. Dit alles was voor het eerst georganiseerd door d gemeente. Puik plan om in zo’n 45 graden in de volle zon te sporten! Maar ja, waar heb ik het over: de kinderen speelden vol enthousiasme.
Na een uurtje stopten we bij een vuilnisbelt. Wat we daar zagen houd je niet voor mogelijk: tientallen mensen op zoek naar iets bruikbaars en de geiten, de kippen, maar ook kinderen op zoek naar iets eetbaars. We zagen zelfs hutjes boven op de belt….
Nu snel op weg naar de stad, want we hebben een flinke boodschappenlijst.
Monica neemt de pen nu van mij over.
Janice( de zus van Diana) had deze shop dag voor de Children corner en de medical suplice de leiding, zij is degene die deze shopingdag voorbereidt heeft tot in de puntjes. Busjes van de gemeente begeleide ons om ons te vervoeren + de medische materialen / spullen voor de childrens corner te vervoeren.
Eerste stop tijdens de shopping tour : Macro, ja blijkbaar hebben ze deze winkel ook in de Filippijnen, terwijl ik dacht dat dit typisch Nederlands was. Opdracht in de Macro was om stoeltjes, eten voor de childrens day te kopen. Echter vlotte dit allemaal niet zo doordat iedereen zo zijn eigen ideeën had betreft kleur, grote, vorm enz. Dit schouwspel werd aangeschouwd door ongeveer 10 medewerkers die ons allemaal graag van dienst wilde zijn, niet erg handig om constant op de vingers gekeken te worden en aangestaard te worden. Maar dat is hier blijkbaar normaal, overal zie je teveel mensen hetzelfde werk doen in een ruimte.. Waardoor ze of uit hun neus vreten of met z’n allen 1 taak volbrengen, een taak die wij in Nederland gemakkelijk alleen vervullen tijdens ons werk. Uiteindelijk stonden we dan toch aan de kassa om te kunnen betalen.
Na alles te hebben ingeladen, vervolgde wij onze shoppingtour na een winkel met medische artikelen. Echter ontdekte we hier al snel dat de artikelen voor hun waarde in de Filippijnen veel te duur waren, een bed koste hier namelijk al 22.000 pesso’s ongeveer zo’n 350 euro. Naar Nederlandse waarde is dit natuurlijk laag…. Maar hier is die prijs onacceptabel. Na koud water te hebben ingeslagen, met de nadruk op koud, want John en Guus zijn zeer kieskeurig. Vervolgde wij onze weg na de volgende winkel bestaand uit folders. Dr Montelban, Janice en Diana waren direct enthousiast hier konden ze ons namens vertellen dat de bedden met matras ongeveer 7000 pesso’s koste ongeveer zo’n 110 euro een stuk goedkoper…. + ze beloofde hier ook garantie, iets wat hier heel erg ongebruikelijk is in de Filippijnen. Maandag zullen we beslissen aan de hand van een mail en ons gesprek of we met deze winkel in zee gaan.
Onze shopping tour vervolgde weer zijn weg naar ons adres de SM. Hier kochten we naar veel geëmmer een aantal dingen voor de Childrens corner. Discussies over kleur, vorm en grote, stevigheid laaide weer op zodat kiezen weeeeer moeilijk werd. Maar uiteindelijk lukte het ons om alle inkopen te doen voor de Childrens corner.
Onze shopping tour eindigde zo in SM. Om 8 uur begon vanochtend onze dag op de markt en eindigde om 20.00 bij SM.
Niet helemaal eigenlijk want thuis… wachtte na een uur rijden. Wachtten de sandwiches op ons, die op dit moment nog gesmeerd worden. Plus het vullen van alle schooltassen. Beide bestellingen : 450 dus dat wordt smeren + inpakken tot in de late uurtjes vannacht.
Gr Monica
P.s Lukt reageren op mijn blog niet, op www.filipinochildren.nl is een forum aangemaakt. Hier kun je dus ook je reactie of vragen achterlaten. Ga naar website/duch/John,Monica,Guus en Diana in de Filippijnen.
Om kwart voor zes werd ik gewekt, omdat ik graag wilde gaan joggen langs het strand.
De vader van Diana liep als begeleider met mij mee richting strand. De vissers stonden op het punt te vertrekken met hun boten en kinderen speelden al een op het strand. In de hutjes was al volop leven en muziek klonk uit de boxen Het lopen viel tegen: het was om 6 uur al bloedheet! Na een half uurtje hield ik het voor gezien en na mijn sit-ups en push-ups zwom ik een lekker stuk in de zee.
Het was zeven uur en de rest van de groep werd langzaam wakker. Na een lekker ontbijtje met een spiegelei, een mango en een schijf échte Hollandse peperkoek (die mij een beetje kent, weet dat ik, waar ook ter wereld, ’s ochtends een boterhammetje met peperkoek eet) maakten we ons klaar voor een lange, zware dag.
Als eerste gingen we naar de wekelijkse markt van de stad. Bij aankomst werden we opgevangen door het hoofd van de sanitaire inspectie van de markt. Samen met haar assistenten en de dokter liepen we over de markt. De diversiteit, maar vooral de geur zullen we niet snel vergeten….De vis en het vlees lag daar, meestal ongekoeld, te wachten op de kopers die met meer dan duizend op deze dag naar de stad waren gekomen. Velen waren al van ’s nachts drie uur onderweg vanuit de bergen om hier hun wekelijkse boodschappen te doen. Al weer viel de beleefdheid en vriendelijkheid van de mensen op.
Na 2 uur zochten we even de verkoeling op in een soort kantine voor marktmedewerkers en werden we verrast met gebakken banaan met gebrande bruine suiker. Heerlijk!
Het busje van de gemeente stond weer klaar en we vertrokken naar Iloilo op onze inkopen te doen voor het ziekenhuis en speciaal voor de Children’s Corner.
Onderweg stopten we even omdat we in een droge rivierbedding sportende kinderen zagen. Ze speelden volleybal en een vorm van voetvolleybal. Dit alles was voor het eerst georganiseerd door d gemeente. Puik plan om in zo’n 45 graden in de volle zon te sporten! Maar ja, waar heb ik het over: de kinderen speelden vol enthousiasme.
Na een uurtje stopten we bij een vuilnisbelt. Wat we daar zagen houd je niet voor mogelijk: tientallen mensen op zoek naar iets bruikbaars en de geiten, de kippen, maar ook kinderen op zoek naar iets eetbaars. We zagen zelfs hutjes boven op de belt….
Nu snel op weg naar de stad, want we hebben een flinke boodschappenlijst.
Monica neemt de pen nu van mij over.
Janice( de zus van Diana) had deze shop dag voor de Children corner en de medical suplice de leiding, zij is degene die deze shopingdag voorbereidt heeft tot in de puntjes. Busjes van de gemeente begeleide ons om ons te vervoeren + de medische materialen / spullen voor de childrens corner te vervoeren.
Eerste stop tijdens de shopping tour : Macro, ja blijkbaar hebben ze deze winkel ook in de Filippijnen, terwijl ik dacht dat dit typisch Nederlands was. Opdracht in de Macro was om stoeltjes, eten voor de childrens day te kopen. Echter vlotte dit allemaal niet zo doordat iedereen zo zijn eigen ideeën had betreft kleur, grote, vorm enz. Dit schouwspel werd aangeschouwd door ongeveer 10 medewerkers die ons allemaal graag van dienst wilde zijn, niet erg handig om constant op de vingers gekeken te worden en aangestaard te worden. Maar dat is hier blijkbaar normaal, overal zie je teveel mensen hetzelfde werk doen in een ruimte.. Waardoor ze of uit hun neus vreten of met z’n allen 1 taak volbrengen, een taak die wij in Nederland gemakkelijk alleen vervullen tijdens ons werk. Uiteindelijk stonden we dan toch aan de kassa om te kunnen betalen.
Na alles te hebben ingeladen, vervolgde wij onze shoppingtour na een winkel met medische artikelen. Echter ontdekte we hier al snel dat de artikelen voor hun waarde in de Filippijnen veel te duur waren, een bed koste hier namelijk al 22.000 pesso’s ongeveer zo’n 350 euro. Naar Nederlandse waarde is dit natuurlijk laag…. Maar hier is die prijs onacceptabel. Na koud water te hebben ingeslagen, met de nadruk op koud, want John en Guus zijn zeer kieskeurig. Vervolgde wij onze weg na de volgende winkel bestaand uit folders. Dr Montelban, Janice en Diana waren direct enthousiast hier konden ze ons namens vertellen dat de bedden met matras ongeveer 7000 pesso’s koste ongeveer zo’n 110 euro een stuk goedkoper…. + ze beloofde hier ook garantie, iets wat hier heel erg ongebruikelijk is in de Filippijnen. Maandag zullen we beslissen aan de hand van een mail en ons gesprek of we met deze winkel in zee gaan.
Onze shopping tour vervolgde weer zijn weg naar ons adres de SM. Hier kochten we naar veel geëmmer een aantal dingen voor de Childrens corner. Discussies over kleur, vorm en grote, stevigheid laaide weer op zodat kiezen weeeeer moeilijk werd. Maar uiteindelijk lukte het ons om alle inkopen te doen voor de Childrens corner.Onze shopping tour eindigde zo in SM. Om 8 uur begon vanochtend onze dag op de markt en eindigde om 20.00 bij SM.
Niet helemaal eigenlijk want thuis… wachtte na een uur rijden. Wachtten de sandwiches op ons, die op dit moment nog gesmeerd worden. Plus het vullen van alle schooltassen. Beide bestellingen : 450 dus dat wordt smeren + inpakken tot in de late uurtjes vannacht.
Gr Monica
P.s Lukt reageren op mijn blog niet, op www.filipinochildren.nl is een forum aangemaakt. Hier kun je dus ook je reactie of vragen achterlaten. Ga naar website/duch/John,Monica,Guus en Diana in de Filippijnen.
vrijdag 22 mei 2009
Twee werelden
John verkondigde gisteravond aan ons dat hij morgenochtend om 5 a 6 uur zou gaan rennen. Gues what… hij was de laatste die vanochtend uit zijn bed kwam en de enige die een Filippijnse siësta hield. Ja het leven begint hier vroeg, om half 7 werd ik wakker terwijl de rest van de familie al lang op was, behalve John natuurlijk.
Door ons vroege opstaan hadden we vanochtend voor het ontbijt nog even tijd om naar het strand te lopen, wat opvalt is dat s’ochtends overal mooie bloemen staan langs de kant van de weg, terwijl s’middag niks daarvan te zien is. Maar daarvoor zijn we natuurlijk niet hier, na het ontbijt vertrokken we daarom naar de Mayor ( burgemeester van Miagao). Zij ontving ons hartelijk met een smooth talk, Diana echter vond er niks aan omdat het blijkbaar bijna het zelfde gesprek was als vorig jaar, namelijk over haar bezoek aan Nederland omdat haar zoon daar woont.
Door ons vroege opstaan hadden we vanochtend voor het ontbijt nog even tijd om naar het strand te lopen, wat opvalt is dat s’ochtends overal mooie bloemen staan langs de kant van de weg, terwijl s’middag niks daarvan te zien is. Maar daarvoor zijn we natuurlijk niet hier, na het ontbijt vertrokken we daarom naar de Mayor ( burgemeester van Miagao). Zij ontving ons hartelijk met een smooth talk, Diana echter vond er niks aan omdat het blijkbaar bijna het zelfde gesprek was als vorig jaar, namelijk over haar bezoek aan Nederland omdat haar zoon daar woont.
Op bezoek bij de mayor
Na de smooth talk volgde een korte snack ( oftewel een uurtje babbelen) Gelukkig gingen we naar een tijdje toch over tot actie, een tour door het ziekenhuis, politie, gemeente faciliteiten en ten slotte de plek die tot baby-kinder kliniek verbouwd bezochten we. Echter was het duidelijk dat de burgemeester niet zo veel kennis van zaken had, terwijl wij echt nog vragen hadden. We besloten om af te wachten tot na de vergadering.
Trouwens John en Guus vertoonde crimineel gedrag tijdens de rondleiding, dus werden deze twee grapjassen in de gevangenis gezet.
Tijdens de vergadering werden onze vragen helaas niet beantwoord omdat het bestond uit een voorstel ronde van allerlei belangrijke aanwezige personen en een lunch, o ja ook werd nog even gesproken over het geld. Duidelijk is nu dat ze al het geld voor de bouw ontvangen hebben en wij morgen van de rest inkopen gaan doen, is er wat over dan schenken we dat aan Dr. Montelban zodat hij de rest van de spullen kunnen kopen. Dit allemaal om te voorkomen dat geld verdwijnt in projecten ( familie Mayor)….. Het contract tekenen we later deze week. Al met al kunnen we concluderen dat lobbyen tijdens de lunch eigenlijk de vergadering is. Tijdens lunch werd namelijk besloten dat het hoofd van de bouw ons nog een technische tour zou geven en dat we met hem de mogelijkheden betreft de childrens corner konden bespreken na de lunch.
Ja, samen met de hoofd van de bouw hebben we een aantal knopen doorgehakt. We weten nu precies hoe en wat.. en waar komt wat. Zodat de situatie voor baby’s en kinderen verbetert in Miagao. Ook is nu duidelijk na een korte meeting welke kleur en design de childrens corner wordt. Maandag gaan we aan de slag met verven. Voorproefje hadden John en Guus already zie hier onder…
John zal hieronder verslag doen over de rest van de dag.
‘s Middags gingen we met het hoofd van de kraamafdeling op ‘huisbezoek’ bij pasgeboren baby’s. We verlieten al gauw de straat waar de mooie huizen en de iets minder mooie huizen lagen. Nu kwamen we terecht in de krottenwijk. Smalle paadjes, hutjes van bamboe en restafval. Veel kinderen! Voorlichting over gezinsplanning wordt wel gegeven, maar slaat niet écht aan. Kinderen, maar ook volwassenen allemaal even vriendelijk. We zijn écht bezienswaardigheden. Na 3 huisbezoeken, uiteraard te voet via smalle paadjes, kwamen we terug bij het stadhuis. We besloten richting huis te gaan en even een duikje te gaan nemen in de oceaan. Slechts op 3 min. loopafstand. Lekker warm water, ik schat 28 graden. ’s Avonds uitgenodigd om te gaan eten bij familie. Ons vervoer vanavond: tricycla: en brommer met zijspan waar je op en in zit met 5 personen. Een ware belevenis.We gaan nu lekker ( proberen te) slapen , want het is nog zo’n 30 graden…
Morgenvroeg wil ik met Guus een stukje gaan rennen langs het stand. Ben benieuw hoe lang we het volhouden..( hier is het nu 23.00 uur, bij jullie 6 uurtjes vroeger)
Tot morgen
Abonneren op:
Posts (Atom)
