Zondag is de Holy Day hier, maar voordat we vanochtend naar de kerk vertrokken moesten er eerst nog een aantal tassen, prijsjes enz. nog worden ingepakt. Per tricikel werden alle spullen opgeladen om naar de juiste wijk in Miagao gebracht te worden aan de rivier.
Echter voordat we hiernaartoe gingen vertrokken we naar de kerk. In Miagao en ook in andere steden bloeit het katholicisme nog steeds. Op zondag zijn er 3 missen, een om 6,7 en om 9 uur. En al deze missen zitten propvol. Ook als zijn ze zo vroeg, oorzaak hiervan is dat het s’ochtends aangenamer is in de kerk. Ondanks dat dreven we van het zweet zowat de kerk uit tijdens de mis van 9 uur. Deze mis was een speciale mis voor kinderen in het Filippijns, dus helaas konden we er niet heel veel van verstaan.. enkele worden echter wel zoals AMEN. Toch was het meemaken van deze dienst een hele ervaring, hier in de kerk zingen ze bijvoorbeeld meer liederen. Guus en John verstonden er net als ik niet veel van, de stem van de pastoor maakte hen sleepy.. dus op bepaalde momenten moesten ze even worden aangetikt omdat een snurkende Guus in de kerk simpelweg niet kan. Volgens John zaagt hij namelijk hele oerwouden om… ja Guus van ons snurkt s’nachts erg hard, maar Diana en ik slapen overal doorheen en hebben elke nacht nog prima geslapen. Gelukkig is dit niet gebeurd, zodat de mis verliep en eindigde zoals het hoort.
Vervolgens reden we met de auto naar Tita Tessie ( Tante Tessie van Diana) om vanuit daar naar Childrens day te lopen. Alle uitgenodigde kindjes zaten al allemaal op ons te wachten langs het basketbalveldje aan de zijkant. Ballonnenfiguurtjes maakten we voor enkele kindjes, hier waren ze echter zo blij mee, dat ze er bijna om gingen vechten. Later toen we met een auto langs hun huisjes reden begrepen we meteen waarom, ze leven namelijk in hele slechte kleine huizen van bamboe. Door de regen van vannacht waren de wegen daar gedeeltelijk ondergelopen en stonden huizen in het water… Toch zagen wij op de Childrens day allemaal kinderen gestoken in hun beste kleertjes, waarschijnlijk om een goede indruk te maken.
Meteen daarna gaven we hen de lunchpakketjes en hun schooltassen met pen en schriften De kleine kinderen kregen een lunchpakketje en vitamines. Oh wat waren ze blij de kinderen zoals ze stevig hun tasjes vasthielden. Toen duidelijk was dat we nog enkele lunchpakketjes over waren stormden alle kinderen naar voren om zo veel mogelijk extra’s te kunnen bemachtigen. Dit is toch een heel duidelijk teken of niet…
Allemaal blije gezichtjes zagen we vanaf het moment dat de kinderen hun spullen gekregen hadden. Tijdens de spelletjes genoten ze echt, zeker wanneer ze er prijzen voor ontvingen. Deze Childrens day verliep naar mijn mening een beetje rommelig, terwijl de Childrens day georganiseerd in een andere wijk dichtbij ons verblijf, veel beter liep. Hier zal John hieronder meer over schrijven.
Echter voordat we hiernaartoe gingen vertrokken we naar de kerk. In Miagao en ook in andere steden bloeit het katholicisme nog steeds. Op zondag zijn er 3 missen, een om 6,7 en om 9 uur. En al deze missen zitten propvol. Ook als zijn ze zo vroeg, oorzaak hiervan is dat het s’ochtends aangenamer is in de kerk. Ondanks dat dreven we van het zweet zowat de kerk uit tijdens de mis van 9 uur. Deze mis was een speciale mis voor kinderen in het Filippijns, dus helaas konden we er niet heel veel van verstaan.. enkele worden echter wel zoals AMEN. Toch was het meemaken van deze dienst een hele ervaring, hier in de kerk zingen ze bijvoorbeeld meer liederen. Guus en John verstonden er net als ik niet veel van, de stem van de pastoor maakte hen sleepy.. dus op bepaalde momenten moesten ze even worden aangetikt omdat een snurkende Guus in de kerk simpelweg niet kan. Volgens John zaagt hij namelijk hele oerwouden om… ja Guus van ons snurkt s’nachts erg hard, maar Diana en ik slapen overal doorheen en hebben elke nacht nog prima geslapen. Gelukkig is dit niet gebeurd, zodat de mis verliep en eindigde zoals het hoort.
Vervolgens reden we met de auto naar Tita Tessie ( Tante Tessie van Diana) om vanuit daar naar Childrens day te lopen. Alle uitgenodigde kindjes zaten al allemaal op ons te wachten langs het basketbalveldje aan de zijkant. Ballonnenfiguurtjes maakten we voor enkele kindjes, hier waren ze echter zo blij mee, dat ze er bijna om gingen vechten. Later toen we met een auto langs hun huisjes reden begrepen we meteen waarom, ze leven namelijk in hele slechte kleine huizen van bamboe. Door de regen van vannacht waren de wegen daar gedeeltelijk ondergelopen en stonden huizen in het water… Toch zagen wij op de Childrens day allemaal kinderen gestoken in hun beste kleertjes, waarschijnlijk om een goede indruk te maken.
Meteen daarna gaven we hen de lunchpakketjes en hun schooltassen met pen en schriften De kleine kinderen kregen een lunchpakketje en vitamines. Oh wat waren ze blij de kinderen zoals ze stevig hun tasjes vasthielden. Toen duidelijk was dat we nog enkele lunchpakketjes over waren stormden alle kinderen naar voren om zo veel mogelijk extra’s te kunnen bemachtigen. Dit is toch een heel duidelijk teken of niet…
Allemaal blije gezichtjes zagen we vanaf het moment dat de kinderen hun spullen gekregen hadden. Tijdens de spelletjes genoten ze echt, zeker wanneer ze er prijzen voor ontvingen. Deze Childrens day verliep naar mijn mening een beetje rommelig, terwijl de Childrens day georganiseerd in een andere wijk dichtbij ons verblijf, veel beter liep. Hier zal John hieronder meer over schrijven.
John:
Deze middag konden we te voet naar de activiteit. Het begon om drie uur,maar de kinderen zaten al vanaf 12 uur op ons te wachten…Zo gaat dat hier als ze één keer per jaar worden verwend. In een soort kerk zaten 250 kinderen op ons te wachten. We zagen een aantal super-optredens. Ja, jongens van OPA, ze waren nog beter dan jullie…Het programma duurde anderhalf uur en we verveelden ons geen seconde. Ik heb spelletjes gezien die ik goed onthoud voor de aanstaande klassenfuif.
Na thuiskomst hadden we nog even tijd voor een duik in de zee. Snel naar huis om de speech voor te bereiden voor morgen en foto’s voor het blog uit te zoeken, want het bezoek wacht al op ons. Guus en Diana hadden namelijk 40 vrijwilligers uitgenodigd voor een etentje en karoka-avond. Ja, dat is hier heel populair! Meestal zongen ze zó vals dat de katten vluchtten, maar de mensen amuseerden zich wel. Guus en ik moesten zitting nemen in de jury. Gelukkig was er ook een poedelprijs maar bij de keuze daarvan hadden Guus en ik het heel moeilijk…
De dag vliegt om en het is al weer 22.00 uur en we moeten nog schrijven enz.
Morgenvroeg om 7 uur gaan we naar een hanengevecht, ja ook dit is heel populair en moeten we meemaken. Daarna ( in SP-shirt) naar de officiële vlaghijsing waar Diana en ik moeten speechen voor de burgemeester en 120 ambtenaren van de gemeente. Best spannend. Ik hoop niet dat mevr Sleutjens of mevr. Diels mij te horen krijgen….
Tot zover deze dag.
Tot morgen!
Deze middag konden we te voet naar de activiteit. Het begon om drie uur,maar de kinderen zaten al vanaf 12 uur op ons te wachten…Zo gaat dat hier als ze één keer per jaar worden verwend. In een soort kerk zaten 250 kinderen op ons te wachten. We zagen een aantal super-optredens. Ja, jongens van OPA, ze waren nog beter dan jullie…Het programma duurde anderhalf uur en we verveelden ons geen seconde. Ik heb spelletjes gezien die ik goed onthoud voor de aanstaande klassenfuif.
Na thuiskomst hadden we nog even tijd voor een duik in de zee. Snel naar huis om de speech voor te bereiden voor morgen en foto’s voor het blog uit te zoeken, want het bezoek wacht al op ons. Guus en Diana hadden namelijk 40 vrijwilligers uitgenodigd voor een etentje en karoka-avond. Ja, dat is hier heel populair! Meestal zongen ze zó vals dat de katten vluchtten, maar de mensen amuseerden zich wel. Guus en ik moesten zitting nemen in de jury. Gelukkig was er ook een poedelprijs maar bij de keuze daarvan hadden Guus en ik het heel moeilijk…
De dag vliegt om en het is al weer 22.00 uur en we moeten nog schrijven enz.
Morgenvroeg om 7 uur gaan we naar een hanengevecht, ja ook dit is heel populair en moeten we meemaken. Daarna ( in SP-shirt) naar de officiële vlaghijsing waar Diana en ik moeten speechen voor de burgemeester en 120 ambtenaren van de gemeente. Best spannend. Ik hoop niet dat mevr Sleutjens of mevr. Diels mij te horen krijgen….
Tot zover deze dag.
Tot morgen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten