John mag vandaag iets schrijven.
Monica heeft het namelijk koud…Hoe dat kan: lees verder.
We verheugden ons al dagenlang op de boottocht rondom het hele eiland Boracay: varen, snorkelen, blauwe zee, wit strand, barbeque en….zon! Alles klopte behalve het laatste; we hebben namelijk het grootste deel van de dag stromende regen gehad; écht zo’n tropische regendag zoals in Nederland. We stapten nog droog op de boot en volgens Guus konden we het beste nog even de kleren aanhouden i.v.m. verbrandingsgevaar. Nou, na 5 minuten kregen we de eerste bui en die duurde een uurtje of 2. Bij een koraal aangekomen gingen we voor de eerste keer die dag snorkelen. Dit was écht heel gaaf! Je waande je in het aquarium bij de Chinees op de Kemp. Na een uurtje voer de boot verder naar een eiland met een grot. Dit vonden we niks(veel te koud).Langzamerhand werd het tijd voor de lunch. Kinderen bestormden bijna de boot en bedelden om ‘coins’. We zochten een mooi plekje buiten uit, terwijl de rest binnen ging zitten. Rare mensen die Filipino’s, maar na 5 minuten wisten we waarom: een plensbui
die duurde tot ’s avonds. Na verdere 2 stops kwamen we als bootvluchtelingen weer aan wal en waren blij dat we in onze hotelkamer de airco ook op ‘uit’ konden zetten
Geen opmerkingen:
Een reactie posten