Last day Miagao

Onze laatste dag in Miagao mag ik (John) beginnen met schrijven. We beginnen de dag met wederom een verrassend ontbijt: nasi...Persoonlijk was ik al om 6 uur begonnen met mijn sportuurtje.Om 9 uur gingen we naar de kliniek. Daar wachtten tientallen kinderen met hun ouders op de intenting tegen mazelen. De medewerkers van de kliniek hadden de Childrens Corner al ingericht en de eerste kinderen speelden al gezellig. Maar de afdrukken van de handen en voeten moesten nog worden gemaakt. Geweldig hoe die moeders in de rij stonden met hun baby of peuter om een afdruk te mogen plaatsen op deze appelgroene muur.
We gingen weer op pad naar een van de buitenwijken. Tientallen kinderen stonden te wachten en er hing weer een grote banner met daarop de naam van de stichting en die van Lyceum Schondeln. We bezochten een familie met 7 kinderen, die werkelijk niets hadden als een hutje. Op de grond stond een ketel met rijst te pruttelen. We deelden kleren en knuffels( hadden we maar meer plaats gehad in onze koffers!!)uit. Er werd met de ouders over familieplanning gesproken, maar dit werd met dovemansoren aangehoord. Het was nog geen 10 uur of er wachtten weer ‘ snacks’ op ons. Deze keer waren we slimmer en namen het grootste deel mee om later uit te delen. Toch moet je hier voorzichtig mee zijn, want je mag de gastvrijheid niet kwetsen.
S’ Middags( ik zal de lunch maar overslaan anders denken jullie dat we niets anders doen als) waren we getuige van een raadsvergadering die speciaal voor ons bij binnenkomst werd onderbroken.Er waren 2 agendapunten die middag. Het eerste was een verzoek van 3 ondernemers om een bedrijf te starten met tricycles( brommers met zo’n karretje eraan vast om mensen te vervoeren). Er waren bezwaren op grond van veiligheid en werd vooral gekeken of de ondernemers voldoende geld bezaten om eventueel ongelukken te kunnen vergoeden. Agendapunt 2: bevestiging van samenwerking tussen de gemeente en de Stg Help Filipino Children en Lyceum Schondeln. Geen vragen en iedereen kwam ons feliciteren met het besluit.

Monica zal verder de dag beschrijven:

Hierna vertrokken we alweer met het gemeentebusje (luxe met airco) naar een barangy in Miagao om de een departement van de health kliniek te zien. Na helemaal gehutseklutst te zijn door de Filipijnse infrastructuur. Een midwife ( kraamverzorgster) nodigde ons uit voor een kleine snack, overal waar we binnenkomen worden we ontvangen met eten en drinken, het hoort bij de gastvrije cultuur. Echter is het voor ons soms erg moeilijk om het eten op te eten en daarna op home visite te gaan, zo ook hier. Natuurlijk kregen we ook hier niet alles op, gelukkige waren we hier in de gelegenheid om het overgebleven eten mee te nemen naar onze home visite. Daar waren de kinderen die wij bezochten heel erg blij mee, iedereen ontving een broodje en wat fruit plus enkele kinderen kregen een t-shirt/ broek, en de moeders Jodium. Ze waren echt dolgelukkig, heel begrijpelijk want als je ziet wat de meeste kinderen voor kleren dragen …. Dan schamen wij ons met onze volle kledingkast. Een meisje kreeg van ons een jeans broekje, op het eerste moment was ze erg verlegen, maar toen we met de andere kinderen aan het spelen waren, zagen we vanuit een ooghoek hoe blij ze werkelijk was… ze rende naar haar moeder met haar broekje als dierbaarste bezit.
Na dit mooie ontroerende bezoek werden we door vrijwilligers van de barangy uitgenodigd om met hun mee te lopen naar het strand, natuurlijk namen we hun aanbod aan. De stranden in Miagao zijn prachtig, maar het zand is hier zwart en schelpen zijn hier in het zand onvindbaar. Totaal anders dan Scheveningen dus. Op het strand kwamen we eveneens allemaal kinderen tegen, die ons volgde in een lange rij. Ook hier besloten we dat we wat wilden uitdelen aan de kinderen. Janice kocht bij een stalletje voor 100 pesso’s ( ongeveer 1.40 euro) genoeg broodjes en koekjes voor 35 kinderen. Ze waren ons allemaal heel erg dankbaar… het woord Thank You wordt hier vaak uitgesproken.

Helaas waren dit onze laatste home visites van deze fantastische reis. Echter bezochten we na de laatste home visite ‘University of the Philipins’ een universiteit of the goverment die zeer goed staat aangeschreven in de Filipijnen. De studenten staan bekend als kritisch en vooruitstrevend, dat betekend dat ze vaak de straat op gaan om te protesteren tegen voorstellen van de regering. We namen een kijkje in het gebouw en in het museum van de universiteit. De Universiteit die gespecialiseerd is in vis had dus ook voornamelijk daar vissen op sterk water staan + opgezette vissen en enkele schelpen. Als je het mij vraagt allemaal een beetje scary, ondanks de goede uitleg van een student ( master opleiding)

Om nog een laatste blik op de childrens corner te kunnen werpen gingen we met een omweg naar huis. Precies om half 7 stonden Diana en ik op afgesproken tijd buiten om een trycikel aan te houden, terwijl de mannen nog allerlei dingen aan het doen waren….. en dan zeggen ze de dames altijd te laat zijn he! Gelukkig waren we nog op tijd in het gemeentehuis, echter moesten wij daar nog best lang wachten op onze gasten, zij hadden wel het Filippijns kwartiertje erbij geteld, dat is iets wat we nog moeten leren. Toen zij er eenmaal waren hebben we heerlijk gegeten met z’n allen, included, wij,the Mayor, dr. Montelban, dr. Bermejo. Tevens hebben we vanavond van hen afscheid genomen, het voelt heel raar om hier weg te gaan.. maar toch verheugen we ons op Boracy.

Groetjes

P.S. We weten niet zeker of we morgen de gelegenheid hebben om te schrijven, omdat we morgen vooral onderweg zullen zijn naar Boracy, maar check in ieder geval ons blog.